Bewolking boven de Oosterschelde

Na lange tijd kon ik eindelijk weer op pad met mijn camera. Door een gebroken ruggenwervel had ik ruim vier maanden geen landschapsfoto’s meer kunnen maken. Daarom zocht ik een locatie die goed toegankelijk was en niet te veel van mijn lichaam zou vragen. Een plek om even buiten te zijn, te genieten en het vertrouwde gevoel van fotograferen terug te vinden.

Prachtige wolkenlucht, nog voor zonsopkomst, op het drooggevallen land van de Oosterschelde tijdens eb.
Bruinisse
CartZoom

Op zoek naar een rustige compositie

De keuze viel op Bruinisse, aan de Oosterschelde. Het was laag tij, waardoor een groot deel van de oever zichtbaar was. De lage begroeiing op de voorgrond gaf het landschap net wat extra structuur. Terwijl ik rustig naar een compositie zocht, ontwikkelde zich boven de Oosterschelde een prachtige lucht. De wolken waren contrastrijk en veranderden voortdurend.

Zeeland en Schouwen-Duiveland blijven voor mij bijzondere gebieden. Het landschap voelt er ruim en rustig, zeker in vergelijking met de Randstad. De vele wegafsluitingen maakten de reis dit keer wel wat ingewikkelder, maar uiteindelijk was ik blij dat ik er was.

Zonsopkomst met laag tij bij de Oosterschelde

De zonsopkomst bleek uitdagender dan verwacht. Ik wilde het deze keer niet te ingewikkeld maken, maar de verschillen tussen de donkere voorgrond en het felle licht door de wolken waren te groot om alleen met filters vast te leggen.

Een prachtige zonsopkomst met contrastrijke wolken, met laag tij, aan de Oosterschelde bij Bruinisse.
Bruinisse
CartZoom

Daarom maakte ik een belichtingsreeks met een normale opname, één stop onderbelicht en twee stops onderbelicht. Later heb ik deze beelden in Lightroom en Photoshop samengevoegd. Mijn hoofd moest weer even flink schakelen. Het was pittig, maar gelukkig voelde fotograferen al snel weer vertrouwd. Soms is het inderdaad net als fietsen: je verleert het niet.

Stap voor stap weer op pad

Ik ben enorm dankbaar dat ik weer op pad kon. Naast mijn gebroken ruggenwervel kreeg ik een moeilijke, chronische diagnose. Niet alles heeft een eenvoudige oplossing. Juist daarom probeer ik beter naar mijn lichaam te luisteren.

Landschapsfotografie blijft mijn uitlaatklep. Wanneer ik langere tijd niet kan fotograferen, merk ik dat aan mijn humeur. Deze beelden zijn inmiddels enkele weken oud. Vroeger plaatste ik mijn foto’s het liefst nog dezelfde dag online. Dat lukt nu niet meer, maar stap voor stap kom ik weer vooruit.

De foto’s zijn beschikbaar als fotoprint of als digitaal bestand. Meer werk uit Zeeland en andere landschappen volgt zodra mijn lichaam dat toelaat.


Bekijk meer foto’s via de link, die net als deze foto, in mijn portfolio ‘Meren & Rivieren‘ staan.