Toen ik diabetes type 1 kreeg, veranderde er veel in mijn leven. Fotografie werd in die periode een uitlaatklep en gaf me rust in mijn hoofd. Buiten zijn, zoeken naar mooi licht en bezig zijn met landschappen hielp mij enorm. Wat begon als een hobby groeide langzaam uit tot iets dat veel meer betekenis kreeg.
Na verloop van tijd ontdekte ik ook hoeveel plezier ik haalde uit het contact met andere fotografen. Af en toe een workshop geven, een lezing verzorgen of samen praten over fotografie gaf mij veel energie. Het was mooi om ervaringen te delen en te merken hoeveel mensen dezelfde passie voor natuur en fotografie hebben.
Jarenlang dacht ik dat ik die kant verder zou kunnen uitbouwen. Mijn dromen en plannen waren groot. Misschien soms zelfs groter dan verstandig was. Tegelijkertijd werd mijn gezondheid langzaam ingewikkelder. Nieuwe diagnoses, minder energie en steeds vaker merken dat mijn lichaam grenzen aangaf.
Langzaam veranderde daardoor ook het pad dat ik ooit voor me zag.
Herinneringen aan reizen die vorm gaven
In die jaren reisden we regelmatig naar het Verenigd Koninkrijk. Schotland, Wales, het Lake District, Dorset, Cornwall en Northumberland zijn plekken waar ik nog altijd met veel warmte aan terugdenk.
Soms blader ik door oude foto’s en denk ik na over hoe ik een locatie nu zou fotograferen. Ander licht, andere omstandigheden of simpelweg meer ervaring. Maar er zit vaak ook iets anders in dat gevoel.
Een verlangen om sommige plekken nog eens terug te zien. Niet alleen vanwege de fotografie, maar ook vanwege wat die reizen voor mij betekenden. Tegelijkertijd weet ik dat zulke reizen niet meer zo vanzelfsprekend zijn als vroeger. Juist die tegenstelling maakt het soms ingewikkeld. Misschien is dat wel een vorm van rouw: niet om iets wat verdwenen is, maar om mogelijkheden die langzaam minder vanzelfsprekend zijn geworden.
Anders leren kijken
Rouw gaat niet alleen over het verliezen van mensen. Soms gaat het ook over het loslaten van verwachtingen, mogelijkheden of dromen die ooit vanzelfsprekend leken.
Ik zou graag willen zeggen dat ik altijd kijk naar wat nog wel mogelijk is, maar zo eenvoudig is het niet. Er zijn dagen waarop dat goed lukt en dagen waarop dat veel moeilijker is. Het missen van reizen, plannen of energie blijft soms gewoon aanwezig.
Toch helpt fotografie mij om af en toe opnieuw naar mijn omgeving te kijken. Niet omdat daarmee alles opgelost is, maar omdat het mij eraan herinnert dat waardevolle momenten ook dichtbij kunnen liggen. Een rustige ochtend, een bijzonder wolkendek of gewoon even naar buiten met een camera kan nog steeds veel betekenen.
De liefde voor landschapsfotografie is nooit verdwenen. Alleen de manier waarop ik die beleef is veranderd.
PS. Ben je nog op zoek voor iets aan de muur? Kijk dan eens op cspoppe.werkaandemuur.nl
Bekijk meer foto’s via de link, die net als deze foto, in mijn portfolio staan.