Landschapsfotografie heeft jarenlang een belangrijke rol gespeeld in mijn leven. Op pad gaan voor zonsopkomst, langs de kust wandelen of wachten op het juiste licht gaf rust, vrijheid en een doel. Dat doet het nog steeds, maar niet meer op dezelfde manier als vroeger.
Ik zie regelmatig workshops, fotoreizen en groepen fotografen voorbij komen. Mensen die samen nieuwe locaties ontdekken en lange dagen buiten doorbrengen. En eerlijk gezegd doet dat soms best pijn. Niet omdat ik het anderen niet gun, maar omdat ik weet dat zulke dagen voor mij niet meer vanzelfsprekend zijn.
Zelf workshops geven zou niet meer gaan. Zelfs deelnemen aan een workshop of groepsreis is vaak lastig geworden. Mijn energie is beperkt en lopen gaat niet meer zoals vroeger.
Na een fotosessie buiten moet ik meestal twee of drie dagen herstellen. Fotograferen lukt vaak op enthousiasme en adrenaline. Tijdens het fotograferen merk ik daar weinig van, maar daarna betaal ik meestal de rekening.
Hulpmiddelen en vrijheid
Mensen die mij jaren geleden kenden, herkennen die verandering soms nauwelijks. Zeker nu ze mij met een rollator door het dorp zien lopen.
Onlangs is daar ook een scootmobiel bij gekomen.
Dat was geen gemakkelijke stap. Toch geeft het mij tegelijkertijd iets terug wat ik dreigde kwijt te raken: vrijheid.
Niet overal kunnen komen is één ding. Helemaal niet meer buiten komen zou nog veel moeilijker zijn.
Omgaan met een ander perspectief
Het lastigste vind ik vaak niet eens het lichamelijke gedeelte, maar wat er in je hoofd gebeurt. Het besef dat sommige plannen, dromen of verwachtingen misschien nooit meer zo uitgevoerd kunnen worden als je ooit dacht.
Geen dagenlange fotografie-reizen meer. Geen volledige dagen onderweg met een camera op mijn rug.
Dat besef raakt mij nog steeds.
Ik zou graag willen zeggen dat ik altijd kijk naar wat nog wel mogelijk is, maar zo werkt het niet. Sommige dagen lukt dat beter dan andere. Er zijn momenten waarop ik vooral zie wat verloren is gegaan.
Toch blijf ik genieten van de momenten waarop fotografie wel lukt. Een rustige avond aan zee, een bijzonder wolkendek of gewoon even buiten zijn met een camera kunnen nog steeds enorm waardevol zijn.
Misschien leef ik daardoor meer van dag tot dag dan vroeger.
Wat fotografie mij nog steeds geeft
Landschapsfotografie is voor mij meer geworden dan alleen het maken van foto’s. Achter ieder beeld zit een herinnering, een ervaring en vaak ook een stukje doorzettingsvermogen.
Juist daarom blijf ik graag fotograferen zolang dat mogelijk is.
Niet omdat alles hetzelfde is gebleven, maar omdat fotografie nog steeds rust, verwondering en betekenis kan brengen binnen de mogelijkheden die er nu zijn.
PS. In de vakantie je woonkamer een frisse look geven? Kijk dan eens op cspoppe.werkaandemuur.nl
Bekijk meer foto’s via de link, die net als deze foto, in mijn portfolio staan.