Soms droom ik nog steeds van nieuwe reizen. Vooral op de betere dagen, wanneer mijn hoofd alweer plannen begint te maken. Dan denk ik aan de Faeröer, Ierland of Noorwegen. Niet eens aan de bekende drukke locaties, maar juist aan de stille plekken waar je bijna niemand tegenkomt.
Een ruige kustlijn, harde wind en een machtige zee blijven voor mij het mooiste om te fotograferen. Dat gevoel van vrijheid, verwondering en ruimte is moeilijk uit te leggen aan iemand die zelf niet zoveel met landschapsfotografie heeft.
Voor mij was reizen ook nooit alleen maar onderweg zijn. Het ging om het beleven van een landschap. Een nieuw gebied ontdekken, luisteren naar de zee en wachten op dat moment waarop licht, weer en omgeving even samenkomen.
Plekken die blijven trekken
Sommige locaties blijven in mijn gedachten terugkomen. Canada was ooit misschien wel mijn grootste droom. De bergen, wilde rivieren en uitgestrekte natuurgebieden spraken enorm tot mijn verbeelding.
Tegenwoordig probeer ik daar minder bij stil te staan. Niet omdat die droom verdwenen is, maar omdat sommige dromen verder weg voelen dan vroeger.
Toch zijn er plekken die regelmatig blijven langskomen in mijn gedachten. De kust bij Dingle in Ierland. De Hebriden. Assynt in Schotland. Of misschien ooit nog eens terug naar The Lizard in Cornwall.
Wanneer ik foto’s van eerdere reizen terugkijk, merk ik hoeveel die momenten nog steeds voor mij betekenen. Niet alleen vanwege de beelden, maar vooral vanwege de ervaring die eraan verbonden is. Misschien hoort dat ook bij verandering: sommige dingen missen zonder dat het alleen maar verdrietig hoeft te zijn.
Fotografie blijft dichtbij
Wat ik steeds meer merk, is dat dromen niet altijd groots hoeven te zijn. Tegelijkertijd lukt het mij lang niet altijd om dat zo te voelen. Er zijn dagen waarop ik vooral denk aan wat niet meer vanzelfsprekend is.
Toch helpt fotografie mij regelmatig om weer even anders te kijken. Niet omdat daarmee alles opgelost is, maar omdat ik daardoor nog steeds rust, schoonheid en verwondering kan vinden dichtbij huis.
Een rustige avondlucht, een verlaten pad of een bijzonder wolkendek kunnen onverwacht veel betekenen.
Landschapsfotografie draait voor mij daarom niet alleen om verre bestemmingen. Het gaat ook om blijven kijken, blijven verwonderen en blijven genieten van de momenten die er nu zijn.
Elkaar iets gunnen
Ik denk dat we elkaar soms wat meer mogen gunnen. Zeker binnen de fotografie. Niet alles hoeft een wedstrijd te zijn.
Een beetje vriendelijkheid, respect en enthousiasme voor elkaars werk maakt vaak meer verschil dan we beseffen.
Iedereen heeft zijn eigen verhaal, ook als je dat niet altijd aan de buitenkant ziet.
De foto’s die ik tijdens mijn reizen en in de natuur maak, deel ik nog steeds graag. Niet alleen vanwege de beelden zelf, maar ook vanwege de herinneringen en het gevoel dat ermee verbonden is.
Bekijk meer foto’s via de link, die net als deze foto, in mijn portfolio staan.