Er was een tijd waarin landschapsfotografie deuren opende waarvan ik nooit had durven dromen. Ik testte lenzen en camera’s voor Sigma, werkte met Leofoto en H&Y, stond op podia bij CameraNu.nl, fotoclubs en had contact met fotografen uit binnen- en buitenland. Er waren interviews, samenwerkingen en plannen voor workshops.
Fotografie nam in die periode een steeds grotere plaats in mijn leven in. Het voelde alsof er voortdurend nieuwe mogelijkheden ontstonden en alsof die ontwikkeling nog jarenlang door zou gaan.
Maar het leven loopt niet altijd zoals je verwacht.
Wanneer ik nu workshops, fotoreizen of nieuwe samenwerkingen voorbij zie komen, gun ik iedereen dat van harte. Toch schuurt het soms ook een beetje. Niet uit jaloezie, maar omdat het mij herinnert aan een periode waarin mijn wereld groter was en veel dingen nog vanzelfsprekend leken.
Soms mis ik die periode meer dan ik zou willen toegeven.
Fotograferen vraagt andere keuzes
Gelukkig kan ik nog steeds fotograferen. Alleen vraagt het tegenwoordig andere keuzes dan vroeger.
Mijn energie is beperkter geworden en mijn rug laat niet alles meer toe. Daardoor kijk ik anders naar de spullen die ik meeneem. Minder gewicht, minder materiaal en minder belasting betekenen vaak meer ruimte om daadwerkelijk te kunnen fotograferen.
Dat voelt soms best tegenstrijdig. Jarenlang vertelde ik tijdens workshops hoe belangrijk filters, statieven en een goede voorbereiding kunnen zijn binnen landschapsfotografie. Nu merk ik dat ik steeds vaker zoek naar manieren om eenvoudiger te werken.
Misschien een lichtere uitrusting. Minder filters. Soms zelfs fotograferen uit de hand.
Niet omdat ik dat liever doe, maar omdat mijn lichaam mij dwingt om andere afwegingen te maken.
Toch zijn het keuzes waarmee ik kan blijven doen wat ik graag doe: buiten zijn, fotograferen en genieten van het landschap.
Wanneer dromen en verwachtingen verschuiven
Naast de fysieke veranderingen zijn er ook andere dingen veranderd.
Sommige contacten verwateren. Niet uit onwil, maar omdat levens verdergaan. Mensen bouwen verder aan hun carrière, starten nieuwe projecten en ontmoeten nieuwe mensen.
Dat is logisch.
Toch kan het soms voelen alsof je langzaam verder af komt te staan van een wereld waar je ooit middenin stond.
Ook financieel zijn keuzes anders geworden. Sinds ik afhankelijk ben van een uitkering kijk ik anders naar materiaal, reizen en investeringen. Landschapsfotografie blijft een prachtige passie, maar het is ook een hobby waarbij de kosten snel kunnen oplopen.
Misschien hoort dat allemaal bij verandering.
Ik zou graag willen zeggen dat ik daar altijd vrede mee heb, maar dat is niet zo. Sommige dagen lukt dat beter dan andere.
Misschien is dat ook een vorm van rouw. Niet om één gebeurtenis, maar om een periode in je leven die langzaam verandert in een herinnering.
Wat blijft
Wat gebleven is, is mijn enthousiasme voor landschappen, licht en natuur.
Fotografie ziet er anders uit dan vroeger, maar heeft nog steeds dezelfde waarde voor mij. Het geeft rust, afleiding en momenten van verwondering.
Misschien zijn mijn mogelijkheden veranderd, maar de reden waarom ik fotografeer is nog altijd dezelfde.
En zolang het lukt om eropuit te gaan met een camera, hoe kort of eenvoudig ook, blijft er altijd iets over van de fotograaf die ik vroeger was. Sterker nog: misschien is die nooit echt verdwenen.
PS. Wil je mijn werk steunen? Dat kan via ko-fi.com/sanderpoppe Dank u wel!
Bekijk meer foto’s via de link, die net als deze foto, in mijn portfolio staan.