Landschapsfotografie is voor mij al jarenlang veel meer dan alleen een hobby. Door mijn gezondheid was fotograferen al niet meer vanzelfsprekend, maar juist daarom voelde iedere keer dat het wél lukte als winst.
De gebroken ruggewervel die daar later bovenop kwam, heeft mij opnieuw een stap terug laten doen. Inmiddels ben ik alweer maanden nauwelijks op fotolocaties geweest. En juist daardoor merk ik hoeveel het mentaal voor mij betekent om buiten te zijn met een camera.
De afgelopen maanden ben ik er weinig op uit geweest. Niet omdat ik dat niet wilde, maar omdat het lichamelijk niet lukte. En juist dan merk je hoe klein je wereld kan worden. Je bent meer aan huis gebonden, afhankelijk van wat je gezondheid toelaat en voortdurend bezig met afwegen wat wel en niet mogelijk is.
Ondertussen gaat mijn hoofd gewoon door. Nieuwe locaties, nieuwe ideeën en beelden die ik ooit nog graag zou maken. Soms heb ik het gevoel dat ik nog jaren vooruit kan met alles wat in mijn hoofd zit.
Juist daarom kan het lastig zijn wanneer je lichaam niet meewerkt.
De voorbereiding achter een fotografie-ochtend
Wanneer het wél lukt om eropuit te gaan, betekent dat tegenwoordig meer voorbereiding dan vroeger.
Ik kijk naar het seizoen, het weer, de drukte op een locatie en hoeveel energie een rit waarschijnlijk gaat kosten. Het liefst ga ik vroeg in de ochtend, wanneer mijn energie meestal het hoogst is. Tijdens vakantieperiodes vermijd ik sommige plekken bewust, omdat drukte mij vaak meer energie kost dan oplevert.
Soms denk ik zelfs vooraf al na over een plek waar ik onderweg even kan uitrusten voordat ik naar huis rijd.
Dat klinkt misschien overdreven voor wie gezond is, maar voor mij maakt die voorbereiding vaak het verschil tussen volledig uitgeput raken of juist mentaal opladen.
De prijs en de opbrengst
Fotograferen kost mij tegenwoordig vaak meer energie dan vroeger.
Na één ochtend buiten fotograferen ben ik gemiddeld twee dagen moe. Die rekening hoort er inmiddels bij.
Toch is die mentale opbrengst voor mij vaak groter dan de prijs die ik ervoor betaal.
Even buiten zijn. Kijken naar licht, wolken, water en landschap. Niet bezig zijn met diagnoses, afspraken of beperkingen, maar simpelweg fotograferen.
Dat gevoel van vrijheid is moeilijk uit te leggen, maar voor mij ontzettend waardevol.
Wat fotografie mij geeft
Ik zou graag willen zeggen dat fotografie alle moeilijke momenten oplost, maar dat is niet zo.
De frustratie, het verdriet en het gemis van dingen die niet meer vanzelfsprekend zijn verdwijnen niet zomaar.
Toch geeft landschapsfotografie mij iets wat ik nergens anders op dezelfde manier vind: ruimte in mijn hoofd.
Misschien is dat wel de reden waarom ik ermee doorga. Niet omdat fotografie alles beter maakt, maar omdat het mij helpt omgaan met een leven dat soms kleiner is geworden dan ik zou willen.
En juist daarom blijft ieder moment buiten met een camera bijzonder.
Bekijk meer foto’s via de link, die net als deze foto, in mijn portfolio staan.