Vroeger ging ik regelmatig samen met andere fotografen op pad. Soms tijdens workshops, soms met bevriende fotografen en soms gewoon spontaan. Samen onderweg zijn, praten over fotografie, locaties ontdekken en wachten op het juiste licht hoorde er voor mij eigenlijk vanzelf bij.
Lange tijd dacht ik dat dat ook wel weer terug zou komen. Dat het slechts een kwestie van tijd was voordat ik weer zonder al te veel nadenken met anderen op pad kon gaan.
De afgelopen jaren heb ik echter gemerkt dat mijn gezondheid steeds meer invloed heeft gekregen op dat soort plannen. Mijn energie kan per dag verschillen en soms weet ik pas kort voor vertrek hoe ik mij daadwerkelijk voel. Dat maakt afspreken ingewikkelder dan vroeger.
Niet alleen voor mijzelf, maar ook richting de ander. Ik wil niet degene zijn die op het laatste moment moet afzeggen omdat het simpelweg niet lukt.
Het gemis én de rust
Toch blijft het soms confronterend.
Wanneer ik andere fotografen samen zie genieten van een mooie ochtend, een naderende onweersbui of een bijzondere wolkenlucht, merk ik dat daar iets bij mij geraakt wordt.
Het herinnert mij vooral aan hoe vanzelfsprekend dat ooit voor mij was. Samen ervaringen delen, ideeën uitwisselen, nieuwe locaties ontdekken en onderweg verhalen maken. Dat zijn dingen die ik soms best mis.
Tegelijkertijd heeft alleen fotograferen ook iets gebracht.
Ik merk dat ik meer rust ervaar wanneer ik alleen op pad ben. Minder prikkels, minder verwachtingen en meer ruimte om mijn eigen tempo te volgen. Juist met mijn gezondheid is dat steeds belangrijker geworden.
Daardoor bestaat er soms een vreemde tegenstelling. Ik mis het samen op pad gaan, maar ik weet ook dat alleen fotograferen vaak beter past bij de mogelijkheden die ik nu heb.
Verandering zonder afscheid
Misschien hoort dat ook bij verandering.
Niet alles wat je mist hoeft volledig verdrietig te zijn. Soms kun je iets missen en tegelijkertijd begrijpen waarom het anders is geworden.
Mijn passie voor landschapsfotografie is in ieder geval niet veranderd. Mijn hoofd zit nog steeds vol ideeën, locaties en plannen. Alleen ben ik beter gaan beseffen dat niet iedere wens direct uitgevoerd hoeft te worden.
Sommige dromen mogen best even blijven liggen.
Verbonden blijven
Wat ik steeds meer ontdek, is dat verbondenheid niet altijd betekent dat je fysiek samen op een locatie aanwezig hoeft te zijn.
Dat kan een gesprek over fotografie zijn, het delen van een foto of een berichtje van iemand die vertelt dat een bepaald landschap hem of haar aan jou deed denken.
Dat zijn misschien kleine dingen, maar ze herinneren mij eraan dat een gedeelde passie niet verdwijnt wanneer omstandigheden veranderen.
En misschien is dat uiteindelijk ook wat fotografie voor mij blijft: een manier om verbonden te blijven met natuur, met andere mensen en met een deel van mijzelf.
PS. Zoekt u nog iets moois voor aan de muur? Kijk dan eens op cspoppe.werkaandemuur.nl
Bekijk meer foto’s via de link, die net als deze foto, in mijn portfolio staan.