Daar waar de wateren zich verheffen

De dag begon zoals zoveel ochtenden aan de Zeeuwse kust: vroeg, donker en met de wind die al tussen de dijken door trok. In Vlissingen, langs de Westerschelde op Walcheren, wist ik wat me te wachten stond. Bij windkracht zeven krijgt deze plek iets rauws en eerlijks.

De houten steiger, die al jarenlang een vertrouwd onderdeel van mijn werk is, stond er zoals altijd. Onbewogen, maar nooit hetzelfde. Terwijl de lucht nog diepblauw was, verschenen langzaam de eerste open plekken. Regen trok over Zeeland en gaf de horizon die ruwe, bijna tastbare sfeer die zo kenmerkend is voor dit water.

Nog voordat de zon zich liet zien, ontstond het eerste idee voor dit beeld.

Een golf spat uiteen bij de havenboei steiger bij de haven van Vlissingen. Een stormachtige ochtend aan de Westerschelde in Zeeland.
Vlissingen
CartZoom

Een vervolg op eerdere ochtenden

In eerdere vlogs en foto’s liet ik al zien hoe deze plek tot leven komt tijdens stormachtig weer. Golven die tegen de steiger slaan, wolken die zich in lagen over elkaar schuiven, en dat korte moment van stilte tussen twee windstoten in.

Dit beeld sluit daar op aan, maar voelt tegelijk anders. De kracht van het water bleef, maar het licht veranderde. De zonsopkomst brak niet fel door, maar werd gefilterd door regen en wolken. Het gaf de zee iets ingetogens, terwijl de wind de golven bleef opstuwen.

Op een vroege ochtend, nog voor zonsopkomst, bij de havenboei van de Buitenhaven in Vlissingen. Prachtig gezicht op de Westerschelde tijdens windkracht 7.
Vlissingen
CartZoom
Met windkracht 7 aan de Westerschelde in Vlissingen. De golven breken zich kapot op de steiger tijdens zonsopkomst.
Vlissingen
CartZoom

Precies daar ontstond het moment: daar waar de wateren zich verheffen. Niet alleen in kracht, maar ook in vorm. Een golf die zich optilt langs de steiger, vastgelegd in dat ene korte ogenblik.

De weg terug

Toen het licht langzaam veranderde en de regen opnieuw dichterbij kwam, voelde de ochtend afgerond. Met een voldaan gevoel liep ik terug naar de auto.

De rit naar de Alblasserwaard was anders dan de heenweg. Rustiger. Met een glimlach. Onderweg dacht ik al aan wat er thuis zou volgen: het schoonmaken van de apparatuur, het zout verwijderen, bestanden overzetten en back‑ups maken. Daarna de eerste selectie — het moment waarop de ochtend zich opnieuw laat zien, maar dan op het scherm.

De zee mee naar huis

De beelden uit deze ochtend zijn beschikbaar als fotoprint of als digitaal bestand. Voor wie zich herkent in de sfeer van deze plek, kan het een manier zijn om dat moment een eigen plek te geven.


Bekijk meer foto’s via de link, die net als deze foto, in mijn portfolio ‘Kust staan.